De Spaanse oostkust vanuit de optiek van Julia

Graag wil ik ook nog even m’n ervaring kwijt over de Spaanse oostkust. Dit verhaal slaat op vrijwel iedereen die ik heb ontmoet, met grote uitzondering van Frank en Ria.

De Spaanse oostkust.

De omgeving laat zich het best omschrijven als gepensioneerden. Diepgebruind. Tuurlijk, er zijn ook gebouwen die dienen als huizen, er is een zee en er is een strand met een enkele palmboom. Maar het meest zijn er gepensioneerden. Alsof ze zich hier allemaal hebben verstopt. Half je leven vraag je je af waar ze zijn, maar dan zie je het plots. Ze zijn hier!

Ze houden van praten. Van vertellen, maar niet van vragen. Ze denken dat ik het wil horen, of ze denken enkel aan hun eigen behoefte en dat is vertellen. Ik wil het niet horen, want ik verveel me terwijl ik luister en ik was toch op weg naar de wc.

Laatst stonden we op het punt om te vertrekken van de camping. Een Duits sprekende vrouw kwam naar m’n raam en vroeg waar we heen gingen. Ik zei Denia. Ze begon onmiddellijk te vertellen over Alicante, waar ze vandaan kwam. Maar ze had in Duitsland gewoond ja. Ze had een goede tip over een fantastische camping in een stad of een plaats die me niets zei. Een vijfsterrencamping. Heel erg mooi.

In alle detail legde ze me uit waar deze vijfsterrencamping zich bevond. Ik dacht aan onze opgeknapte bus, aan onze leeftijd en aan onze reis. Wat dacht deze vrouw terwijl ze me vertelde over haar vijfsterren verblijf? Ze wrijft me haar wijsvinger en haar duim lang elkaar, het gebaar van geld dat iedereen kent. Het is wel duur, dus slechts voor een nacht is het te doen, zegt ze.

Ik wou dat ik een mens was dat het raam dicht zou draaien vlak na het horen van het woord vijfsterrencamping. Dat ik haar zou uitzwaaien terwijl ik wegrijd en de blauwe rook van m’n nog koude Mercedes in haar verbaasde gezicht zou laten uitstoten. Maar ik wacht en ik luister. Ik dank haar en ik rij weg. De motor is inmiddels opgewarmd en er komt geen rook in haar gezicht, niet eens een beetje.